Në Spanjë është në zhvillim e sipër një mobilizim i përgjithshëm me shtrirje kombëtare, i organizuar katërmbëdhjetë vjet pas veprimit të fundit të madh kolektiv në vend. Protesta vendoset brenda një kuadri kohor të paprecedentë, pasi përkon me një fazë në të cilën zgjedhjet janë shpallur tashmë formalisht, duke përbërë një ngjarje unike në historinë politike të kohëve të fundit.

Nisma sindikale mbështetet nga organizatat kryesore të punëtorëve, CCOO dhe UGT, të cilave u janë bashkuar formacione të tjera shoqërore, duke përfshirë Sindicato de Inquilinas. Kërkesat përqendrohen te njohja efektive e së drejtës për strehim dhe te përmirësimi i niveleve të pagave, elemente këto të vendosura në qendër të platformës së protestës.

Sipas asaj që raportohet nga organi mediatik RTVE, elementi katalizator që ka shtyrë drejt shpalljes së ndërprerjes së punës ka qenë dëbimi nga banesa i Maricarmen Abascal. Ky episod ka nxitur një debat të gjerë publik, duke u shndërruar në pikën e nisjes për një seri manifestimesh në shkallë kombëtare të përqendruara te problematikat e strehimit.

Dita e protestës ka theksuar kundërvënien politike mes institucioneve të ndryshme. Ndërsa Qeveria kombëtare është shprehur në favor të motiveve të mobilizimit, forcat opozitare të PP-së dhe Vox-it, së bashku me konfederatën e punëdhënësve, e kanë kundërshtuar ashpër nismën, duke pretenduar se motivet e thirrjes janë thjesht ideologjike dhe të shkëputura nga sfera e punës.