Në një intervistë të fundit të dhënë për Walter Veltronin dhe të ritransmetuar nga organi mediatik RaiNews, muzikantja Elisa ka folur publikisht për ngjarjet e saj personale në përputhje me prezantimin e projektit Kintsugi. Vepra, e përbërë nga një film me metrazh të mesëm dhe nga një album muzikor që pritet në fund të nëntorit, trajton një periudhë riorganizimi emocional kompleks të shënjuar nga ndarja nga ish-bashkëshorti e ndodhur në shtatorin e mëparshëm pas shtatëmbëdhjetë vitesh lidhje dhe lindjes së dy fëmijëve.

Brenda veprës vizuale janë përfshirë pjesë nga ditarët personalë që artistja ruan që nga koha e shkollës fillore. Përmes këtyre kujtimeve të shkruara del në dritë episodi i dhunës seksuale i pësuar në moshën tetëvjeçare, një ngjarje e përshkruar nga autorja si një cenim traumatik që ka ndikuar thellësisht në rrugëtimin e saj ekzistencial. Muzikantja ka shpjeguar se ia ka besuar ngjarjen nënës së saj vetëm shumë vite më vonë dhe se i është drejtuar një terapisti në moshën dyzetetetëvjeçare.

Këngëtarja e motivoi zgjedhjen për ta bërë publik këtë të kaluar të dhimbshme me vullnetin për të ofruar një mbështetje konkrete për ata që kanë përjetuar trauma analoge, duke nënvizuar nevojën për t'i dhënë një emër vuajtjes pa marrë kurrë përsipër përgjegjësi të padrejta. Ky qëllim përfshihet gjithashtu në bashkëpunimin me nismën Una nessuna centomila, një realitet i krijuar për të mbështetur gratë viktima të abuzimeve dhe për të nxitur një ndërgjegjësim kolektiv.

Titulli i veprës i referohet qartë artit tradicional japonez të riparimit të qeramikës së thyer duke theksuar çarjet, një metaforë e zgjedhur për të mos fshehur brishtësitë e veta. Elisa ka shprehur gjithashtu disa reflektime kritike ndaj dinamikave aktuale të rrjeteve sociale, duke vënë në dukje se si presioni i vazhdueshëm për t'u dukur të përsosur ndikon negativisht në mirëqenien psikologjike.